ONURLU İNSAN OLARAK YAŞAMANIN KOŞULLAR!

İnsan onuru, insanın sırf insan olması sebebiyle değerli ve saygıya layık bir varlık olması şeklinde tanımlanabilir. Günümüzde insan onuru, insan haklarının vazgeçilmez bir kavramıdır. Ancak kavram, farklı dönemlerde farklı anlamlara gelecek şekilde kullanılmıştır.

“Dünyamızı ve ahiretimizi biçimlendiren insanlık onurunu yüceltmek ya da çiğnemek ikilem”i.

Hakları ihlal edilmiş onuru çiğnenmiş insanları görerek susmak, seyirci kalmak, herkese sıratı kılıçtan keskin kılmakta bir toplum çürütülüyor-sa o toplum bu çürümüşlüğe ses çıkarmıyorsa " O toplum onursuz bir toplumdur".

İnsanı küçük görme, küçümseme, aşağılama eyleminde bulunanların kişiliğinden mutlaka yansıyan haller kişiyi tanımlar. Kendini üstün görme gurur ve kibri başkalarını küçümsemeye neden. Kişinin soyu, sopu, doğumu kişinin kendisinden kaynaklanmıyor.

"Bu, Allah'ın her kula verdiği bir lütuf. Kişilerin gelişim ve oluşumları ortamlarıyla ilgili. Bu, aile, okul, sokak, kişinin kendi çabasıyla edindikleri başlıca nedenler".

İnsanlar belli konumlara gelebilirler. Geldikleri andan itibaren sınırlarını bilme, ona göre davranma ve eylemde bulunma da bir karakter ve kişilik hakimiyetiyle eşdeğerdir. Merhamet ve şefkati tükenmiş olanlardan adil olmaları beklenemez. Adaletsizlik ve hakkaniyetsizlik zaten bir kişilik sorunu. Kendisini, çevresini, bağlılarını öncelemelere bu kişilik yapısının bir sonucu.

Hayatı bu dünya ile sınırlı bilme, aşırılıklara neden. İnsanda bir korku ve ürperiş yok ise yakınması da olmaz. O kimse kendini en üstün ve ayrıcalıklı görür. Korku ve yakarış insan doğasında var olan bir durum.

Büyük felaketler karşısında çaresiz kalanları saran korku bir sığınma gerektirir. İman etmemiş olanların sığınması olmaz, korkusu geçicidir. Bu, insanı bunalımlara sürükler. Bir süre sonra eski heline bürünür.

‘Güç’ün karşısında teslimiyet ve bağlanış zorunluluk. Bağlanma, insana değil, insana ve kainatı Yaratana. Bütün güçlerin üzerinde O var.

Dünya mülkü, insana, cin ve hayvanlara bağışlanmış. Her varlık kendi sınırları içinde yaşar ve edineceklerini edinir. Ancak bütün varlıklar insana bağışlanmış. İnsanlık ise bu dünya mülkünde emek ve çabasının karşılığını alır. İnsanlık dünyanın soluyan ruhu. 

Hakkı olmayanı almak hak gaspı. Yani başkalarının hakkına girmemelidir. Zalimlikler hak gaspı ile başlar. Kendisine ait ve hakkı olmayanı edinme zulümdür, hangi yöntemle olursa olsun fark etmez. …..

Güç, hukukun ve adaletin önüne geçiyorsa, hemen her şeyi kendine ait biliyorsa orada hak ve adaletten söz edilemez. Paylaşımlarda adil olunmazsa bu hak gasbıdır. Kişiyi kendi meşrebinde görmeyenler başkalarının haklarını engelleme ya da gasp haksızlık. Yaratılmış olan her canlı varlık yeryüzü mülkünden nasiplenme hakkına sahip. Kişilerin yanlışları kendilerini bağlar.

“Kendini bugün Müslüman olarak pazarlayan bugünümüz “ Ülkemiz yöneticilerine bakın kendilerini saraylara kapatarak ülke mallarının üzerine çökmüş adeta bir eş dost yan yandaş soygunuyla karşı karşıya bırakılmışız bunu gören “ SÖZDE MÜSLÜMANIM DİYENLER “ Acaba ne kadar onurlu ve Müslümanlardır? Oysa çok değil sadece Osmanlının belli bölümlerine bakmamız bu günümüz sahtekarlarına en iyi cevaptır o çok övündükleri Osmanlıyı tanımadıkları ortadadır”.

Müslümanların tarihinde adil sultanların sayısı çok. Bunlar hem kendileri için hem de mensubu bulundukları çevre için örnektirler. Sicilya’da yönetimde bulunan İbn Zafer bunlardan biri. Onun sıfatı Adil Sultan’dır. Sicilya ve İtalyanların kimi kesimlerini ciddi anlamda etkilemiştir. Endülüs sultanları, Osmanlı sultanları da böyledir. 

Sultan Selahaddin öldüğünde geriye mülk saltanatı bırakmadı.

SONUCU OLARAK:

Dünya mülkünün saltanatına kapılanlar oluşturdukları mülklerle güç gösterisinde bulunurlar. Gücü adaletli olmada değil baskı ve hak gaspında görenler korku salarlar. Sevgi ve merhamet onlardan uzak olur. Giyimleri, kuşamları, yürüyüşleri, sofraları, insanların arasındaki durumları kendilerini tanımlamaya yeter.

Müslüman olduğu iddiasında bulunanlar İslam'ın kurallarını, hayat anlayışını benimseme ve özümlemeyle yükümlüdürler. Kendileri iyi ve özgün örnek olamıyorlarsa, başkaları üzerinde olumlu etki bırakmaları beklenemez. Kişi önce kendi nefsi ile sınanır ve tanımlanır.

Kişi kendisini hem Hz. Ömer gibi celalli görür onun azamet tarafını örnek alır hem de onun adalet ve hakkaniyet yönünü benimsemez ise asla kendini ona benzetmesin. O, onu örnek kişilik olarak benimsememiş demektir. Sadece kararlı ve celalli yönünü bir güç olarak kullanıyorsa bu bir çıkar duygusudur. İşine alanı benimseme, gelmeyeni gözetmemelidir.

İnsan onuru insana saygı ve sevgidir. Onu olduğu gibi kabullenme ve hakkını teslim etmedir. Kişiyi kendi çizgisine çekme baskısı zulümdür. Müslümanın görevi anlatma, tebliğ ve yaşama örneklediğime. Bunun içindir de ısrarla Peygamber ahlakı ve örnekliği temel vurgusunu yapmak durumundayız.

Bir bedevi ile en yakın arkadaşları arasında fark gözetmeyen bir Peygamber ahlakıdır bize örnek olabilecek. Ali Berham ŞAHBUDAK.